Moda bardzo osobista
Fot. Arkadiusz Podstawka / Muzeum Narodowe we Wrocławiu
Galerie

Moda bardzo osobista

Prof. Irena Huml, znana krytyczka sztuki, miała wyjątkowy talent do projektowania ubrań. Jej pasja do zagadnień związanych z modą zaczęła się już w Państwowym Liceum Przemysłu Odzieżowego, gdzie zdobyła wiedzę na temat tkanin, kroju i szycia. Jako studentka historii sztuki, rozważała karierę w kostiumologii, co dodatkowo wzbogaciło jej zrozumienie mody.

W 2025 roku, z okazji dziesiątej rocznicy śmierci prof. Huml, Muzeum Narodowe we Wrocławiu organizuje wyjątkową wystawę poświęconą jej osobistej historii mody.

Ekspozycja nie tylko przedstawia indywidualną biografię znanej historyczki sztuki, ale także ukazuje historię ubioru w PRL-u oraz rolę i funkcjonowanie kobiet w tamtych czasach.

Wystawa obejmuje cztery dekady, od lat pięćdziesiątych do początku lat dziewięćdziesiątych XX wieku, prezentując liczne ubrania i akcesoria, które były ważne dla prof. Huml.

Kurator wystawy, dr Małgorzata Możdżyńska-Nawotka, podkreśla, że forma wystawy jest nietypowa, ale z pewnością zyskałaby aprobatę samej prof. Huml. Wydaje się wręcz, że to ona sama inspirowała tę ekspozycję, dbając o zachowanie licznych ubiorów i akcesoriów, które sprawiały jej radość przez lata.

Wystawa zatytułowana „Moda. Historia osobista. Profesor Irena Huml (1928–2015)”, będzie dostępna od 25 lutego do 18 maja 2025 roku.

Popularne

Ochrona zabytków po 1945 roku (1). Dwory

Wśród Polaków dominują bardzo pozytywne oceny dokonań ochrony zabytków po 1945 roku. Entuzjastycznie opowiada się o powojennych odbudowach i rekonstrukcjach, wychwalając dokonania tamtych lat. Analizując ochronę zabytków po 1945 roku, okazuje się jednak, że bilans dokonań nie jest tak pozytywny, jak opisuje to wielu autorów...

Wielka mała historia

Nowy kościół w Wieliczce powstał w latach 1804–1806 w stylu baroku józefińskiego na fundamentach starego kościoła. Z okazji 220 rocznicy zakończenia budowy przypominamy tekst o wystawie precjozów, zgromadzonych w jego murach. Kiedy przechodzi się koło wielickiej fary – kościoła św. Klemensa – trudno oprzeć się wrażeniu, że to budowla stanowczo zbyt skromna jak na aspiracje ludzi, którzy przez całe wieki swoją pracą generowali gigantyczne zyski dla państwa, a także dla środowiska lokalnego i siebie osobiście. Ot, dość schematyczna, by nie powiedzieć: nudna budowla, zrealizowana zgodnie z biurokratycznymi regułami wyznaczonymi przez świecką władzę Habsburgów, typowy przykład tzw. baroku józefińskiego. Wystarczy jednak wejść do środka…